Het leven van een Rotterdamse Transsexueel

Seroquel / Sero-KWEL ?

2012-01-19T14:27:00.000+01:00

Lieve, trouwe lezertjes,

Jullie zullen je wel hebben afgevraagd waar ik de afgelopen maanden heb uitgehangen, want er was geen bericht (meer) van mijn kant. De waarheid is om eerlijk te zijn dat ik verkeerde in een ongelooflijke MEGA-depressie. Zo depressief was ik nog nooit geweest. En wat het bloggen betreft, ik had het idee dat ik even niks nieuws te vertellen had, aangezien het toch allemaal maar geweeklaag was van mijn kant. Weliswaar noodzakelijk om mijn gevoelens te kunnen uiten, maar het was niet meer van steeds weer hetzelfde.

Afgelopen november heb ik mijn psycholoog verzocht om een gesprek met de psychiater, aangezien ik toch wel twijfelde over medicatie. ik werd gek van mijn eigen zwartgalligheid, de extreme dwanggedachten en het gruwelijke malen in mijn hoofd. Ik moest een pas op de plaats maken maar kon werkelijk waar maar niet tot rust komen, wát ik ook deed en hóezeer ik ook afleiding zocht en de rust op zocht. Mijn hersenen waren zo vreselijk van slag dat elk stukje informatie dat ik in me opzoog weer een nieuwe manie triggerde en het gevolg was dat ik me totaal opsloot in mijn eigen huis, uit angst voor.... informatie.

Tussendoor internette ik zo af en toe nog weleens maar ik deed nauwelijks meer iets constructiefs en verwaarloosde mijn sociale kontakten, echter, ik had het nodig. Ik had en heb het nodig om balans te vinden in mezelf omdat ik op vele fronten veel te ver ging en soms nog steeds ga, met het grote verschil dat ik sinds vorige week woensdag het medicijn 'Seroquel' slik. Door veel gebruikers van dit middel wordt Seroquel 'liefkozend' SERO-KWEL genoemd, daar de bijwerkingen er soms ook niet om liegen. Zo heb je de hele dag door een droge mond en heb je het gevoel een tikje 'drugged-out' te zijn, maar ik moet bekennen, gevoelsmatig begin ik er enorm van op te knappen. De bijwerkingen moet ik maar op de koop toenemen, hoewel die ook niet erg 'fijn' zijn, maar goed, wie weet verdwijnen die nare bijwerkingen wel naarmate ik het middel langer slik en eraan gewend ben geraakt. Daarnaast slik ik maar een zeer lage dosis die in feite te verwaarlozen is, namelijk 25 mg per dag. Extreme psychiatrische patiënten die lijden aan bijv. Schizofrenie moeten soms tot wel 1000mg per dag slikken, kun je nagaan hoe verschrikkelijk die mensen zich voelen.

De psychiater raadde mij af om Lithium te gaan gebruiken, daar dit middel kan zorgen voor ernstige gewichtstoename, maar ok, dat zou je dan met Seroquel niet hebben? Ik moet bekennen dat, sinds ik het middel slik, ik vaker behoefte heb aan tussendoortjes en de hele dag door zoete drankjes wil drinken vanwege de vieze smaak die het middel je geeft in de mond en je er enorm dorstig van wordt. Sommige mensen die dit middel gebruiken ontwikkelen ook Diabetes, en dat lijkt me niet meer dan logisch gezien de grote behoefte aan zoete drankjes die je ervaart.

Maar ok, wat wil ik dan? Moet ik de rest van mijn leven doorbrengen als een kankerend en zwartgallig monster? De hele dag door mijn ongenoegen uiten met wat ik in het leven allemaal wel niet vreselijk vindt? Moet ik hele dagen door maar bang zijn voor de buitenwereld en me futloos en moe voelen vanwege alle stress en dwangneuroses en niets liever doen dan slapen, slapen, slapen?

Natuurlijk heb ik ook mijn bedenkingen, medicatie voor psychische problemen is in feite niet meer dan 'synthethisch geluk', in feite ben ik terug bij AF, aangezien ik vroeger drugs gebruikte om me goed te voelen en dat doe ik nu in feite ook, echter, dit zijn dan 'gelegaliseerde drugs', drugs waaraan de farmaceutische industrie geld verdient, maar goed, je moet twee kwaden met elkaar afwegen: 'Of ik pleeg zelfmoord omdat ik het leven, met alle gruwelijke angsten, verdriet en malende gedachten en de vreselijke pokkeherrie in mijn kop niet meer aankan en het liefst voor de trein zou springen van pure ellende? 'Of ik slik een pilletje dat er voor zorgt dat ik mijn dagen weer doorkom, ervoor zorgt dat ik goed en onafgebroken slaap en me bovendien in beweging brengt en me plezier geeft in het bewegen? Dan lijkt de keuze me nogal makkelijk. Ondanks mijn bedenkingen denk ik dat ik een goede keuze heb gemaakt door te besluiten dit medicijn te gaan slikken.

Mijn stemming begint nu na slechts één week gebruik al gelijkmatiger te worden, ik krijg weer wat plezier in heel kleine dingetjes, zo heb ik deze week een lelijke, goedkope zakelijke leatherlook agende opgepimpt en gekaft met een mooie, luxe-ogende stof, waardoor mijn lelijke oude agenda er nu super chique uitziet en mooi oogt. Ik voel me geestelijk rustiger, hoewel er op de achtergrond nog wat gedachten rondmalen, maar het is nu te behappen. Ik denk dat na verloop van tijd, ik me weer gewoon mijn oude zelfje zal voelen, nu moet ik alleen weer leren om na, bijna 20 jaar diepe depressiviteit, afgewisseld met euforische periodes, mezelf weer toe te staan om weer geluk te mogen voelen.

Veel psychofarmaca vlakken de emoties af en vaak hoor je gebruikers van die middelen klagen dat ze geen verdriet meer kunnen voelen en niet meer kunnen huilen, maar dat is bij mij niet het geval. Juist doordat ik nu meer rust krijg, komen oude herinneringen omhoog, gepaard gaande met allerlei emoties. Spontaan ontstaat er dan een tranenwaterval waardoor ik dus de nare emoties kan verwerken. Ik geloof dan ook stellig dat ik over een tijdje best weer zonder medicatie zou kunnen doordat ik nu beter aan mezelf kan werken en mijn nare emoties kan verwerken.

Maar, voorlopig blijf ik het nog gebruiken en moet ik nog veel aan mezelf werken....

Vergeef mij a.u.b., lieve vrienden, als je een tijd lang niks van mij heb gehoord. De geestelijke ellende waar ik doorheen gegaan ben is werkelijk onbeschrijflijk en heeft mij volledig uitgeput. Nu begin ik weer terug te komen, als een andere mens, die meer zichzelf durft te zijn en zich niet meer zoveel aantrekt van de buitenwereld. Ik ben assertiever en niet meer zo hyper-emotioneel.... het blijft wennen om weer mezelf te zijn, maar er is niets beter dan jezelf te kunnen en mogen zijn.

Soms overvalt het je zomaar opeens.... de grauwsluier

2011-10-29T18:36:00.001+02:00

De afgelopen weken heb ik me erg goed gevoeld. Of ik nu manisch was of niet, hypomaan of whatever, ik leefde 'on top of the world'. Ik was bezig met een nieuw projec t, (waar ik als een bezetene aan heb gewerkt)

en was daar zo vreselijk enthousiast over dat ik weer een beetje doorsloeg en er dus weer té hard aan heb gewerkt, dat ik nu weer even een terugslag heb. Ik hoop niet dat de terugslag net zo lang zal duren als de euforische periode, want, dan staat me nogal wat te wachten, brrr maar ok ik ga het weer even wat rustiger aandoen.

Vanmorgen had ik een 'aha-erlebnis' toen ik onderstaande video bekeek van Sean Blackwell, van het youtubekanaal 'Bipolarorwakingu p'. Deze man blijft mij verbazen met zijn video's omdat het altijd precies is wat ik ook meemaak.

Zie video:

Sean bekijkt zijn bipolaire stoornis vanuit een spiritueel oogpunt, alsof het een soort 'ontwaken van de ziel' zou zijn. Na zijn video's met veel interesse te hebben bestudeerd, kan ik niet anders dan concluderen dat ik precies dezelfde ervaringen heb en me exact hetzelfde heb gevoeld.

Het is zo'n verschrikkelijk intens proces waar je doorheen gaat, en het is dan ook geen wonder dat ik nog regelmatig momenten heb dat ik in 'after-shock' verkeer. Ik heb steeds vaker momenten waarop ik me weer goed voel, maar ook nog steeds heel veel flashbacks aan een intens zwarte, duistere periode in mijn leven die bekant 20 jaar heeft geduurd. Voor mij blijft het nog altijd aanvoelen als onwerkelijk en vaak vraag ik me af: 'Heb ik het nu werkelijk meegemaakt of heb ik het maar gedroomd?'. En dat is nu precies wat Sean ook in zijn bovenstaande video vertelt, dat je vaak het gevoel hebt te leven alsof je droomt, alsof je je in een film bevindt of náár een film kijkt, een film waarin je zelf de hoofdrol speelt.

Ik kan me nog steeds vreemd gedragen, en me soms lange periodes terugtrekken, waarbij vrienden soms het gevoel kunnen hebben dat ik ze verwaarloos, maar niets is minder waar, ik móet me op die momenten helemaal afzonderen omdat ik er dan gewoon simpelweg geen informatie bíj kan hebben omdat ik dan erg in de war ben. Mijn vrienden zitten altijd in mijn hart en vooral diegenen die mij op mijn meest wanhopige momenten steunden en hielpen op wat voor manier dan ook, zij het emotioneel, zij het financieel...

Maar ik zit zo complex in elkaar dat ik me soms met mezelf geen raad weet. Als je alleen woont is het allemaal niet makkelijk. Vroeger had ik mensen om me heen om mijn emoties bij te luchten, mijn ouders, maar die arme mensen wisten zich op den duur ook geen raad met mij. De dingen waarmee ik te maken had en vaak nog steeds heb, waren simpelweg te ingewikkeld voor hen. Het heeft vooral mijn moeder vaak veel pijn gedaan dat ik niet meer wilde leven. Zij kon vaak niet aanzien dat ik zo leed en was heel vaak bang dat ik mezelf iets zou aandoen. Ik heb nooit een poging gewaagd, maar toch was zij daar altjid bang voor.

Ik mis de fysieke aanwezigheid van mijn vader en moeder enorm. Soms is er iets waarover ik opgetogen of enthousiast ben en dan zou ik dat met mijn moeder willen delen, of ik zou mijn hart bij haar willen uitstorten en dan kan dat gewoon niet, omdat ze dood is, en daar zit je dan met al die emoties en razende gedachten die maar door je kop heenmalen. Wie troost je als je in de war bent, wie doet zijn of haar arm om je heen om je een veilig en geborgen gevoel te geven? Wie beschermt je tegen de buitenwereld? En vooral die rare gedachten die de hele aag maar door je hoofd heen spoken, waartegen niemand je kan beschermen?

Mijn moeder was er altijd voor me, mijn vader trouwens ook hoor, maar met een vader heb je toch een heel andere band dan met je moeder. Niet minder belangrijk, maar met je moeder ben je één, je komt uit haar lichaam, zij heeft jou op de wereld gezet, en jou omringd met al haar liefde en geborgenheid, en die moeder is er dan niet meer en dat rukt je ziel werkelijk uit een. Mijn moeder heeft mij altijd geaccepteerd zoals ik was. Toen ik punk was, toen ik 'leather' was, toen ik in mijn 'kosmische periode' zat, toen ik gothic was en toen ik begon te transformeren naar de vrouw die ik nu ben. En natuurlijk heeft zij haar bedenkingen gehad, maar zij was er altijd onvoorwaardelijk voor mij. Ondanks mijn gekkigheden. Zij heeft mij eigenlijk te lang en teveel beschermd, waardoor ik niet bestand was tegen de buitenwereld. Ik moest keihard op mijn bek vallen om te hardheid van de maatschappij te voelen en te ervaren. En dat het leven niet is zoals ik het in mijn jeugdige dromen had voorgesteld.

Natuurlijk is er genoeg om voor te leven en genoeg om van te genieten, maar het intense verdriet dat je hebt om je ouders, als die er niet meer zijn, dat is met geen pen te beschrijven. Het overvalt je op de gekste momenten, op momenten dat je er totaal niet op zit te wachten en dan komt het toch zoals het komt, genadeloos...

Ik denk nog vaak terug aan hoe gemeen ik soms tegen mijn moeder kon zijn, en hoe begriploos ik zelf vaak ook was, ik heb haar vaak gekwetst en begreep zelf niet hoe vreselijk alleen zij zich soms gevoeld moest hebben, en machteloos, toen ik nog aan de drugs verslaafd was... dat schuldgevoel sleep ik al jaren met me mee en ik kan mezelf er nog nauwelijks voor vergeven. En dan bedenk ik me ook hoe gemeen veel mensen tegen haar waren, hoe zij vaak het mikpunt van spot was, op verjaardagsfeestjes... mijn moeder was incontinent en kon daar niks aan doen, en zij werd daarom op elk verjaardagsfeestje belachelijk gemaakt. Ik voel nu haar pijn. En dat is goed. Omdat het me transformeert, het verandert me en die verandering is noodzakelijk.

Ik loop niet meer weg voor diepe zielenpijn. Ik voel het, ik ervaar het en ik accepteer het, maar dat betekent niet dat ik het 'leuk' vindt. Niet alles in het leven is 'leuk', maar vaak wel 'nodig'. Probeer die twee dingen maar te ontleden als je begrijpt wat ik bedoel.

Ik ben nog steeds intens aan het rouwen en niemand die mij kan zeggen hoelang ik dit verdriet nog zal voelen, maar ik zal het voelen, omdat het mij maakt tot wie ik ben en omdat het mij, door de pijn en het verdriet, laat voelen hoe belangrijk mijn dierbaren voor mij zijn, want, er kan zomaar ineens een dag zijn, waarop ze allemaal ineens weg kunnen zijn, en dan ben jij daar, alleen, met al je gedachten. Of jij kunt ineens weg zijn, en nooit hebben gezegd hoeveel je van je moeder, vader, vrienden, of familie hield. En daarom moet je van je hart geen moordkuil maken, dat is iets wat ik al veel te lang heb gedaan!

Even een kleine update ;)

2011-10-18T12:03:00.000+02:00

De afgelopen tijd heb ik niet veel tijd gehad om te bloggen, dit komt omdat ik helemaal op ga in een nieuw project van mij, genaamd 'Whazzup'. Nee, het heeft niets te maken met Whatsapp, die gratis iPhone-applicatie, waarmee je gratis kunt smsen en dergelijke.

Whazzup is een nieuwe gratis profielensite waar je een persoonlijk profiel kunt aanmaken, net als op Hyves, Tagged, Myspace, Facebook en dergelijke, waar je heerlijk kunt socializen, webcamchatten, een leuk eigen groepje kunt beginnen, gratis maar liefst 15.000 online games kunt spelen, bloggen, video's delen en je leukste familie- of vakantiefoto's.

Whazzup is niet zómaar een social network, zoals Hyves, Tagged of Facebook, het biedt een zee aan mogelijkheden. Zo kun je je eigen profiel stylen met CSS, net als je groep, wat dus leuk is voor bedrijven, organisaties en instellingen, die op een leuke en interaktieve manier kontakt willen onderhouden met hun clientéle.

Deze week ga ik werken aan allerlei tutorials, hoe je je profiel kunt stylen, pimpen en customizen, want ik moet de leden wel een beetje wegwijs maken ;) Kijk maar vast even op mijn profiel om een indruk te krijgen.

In een groepje kun je, met een beetje creativiteit in feite een leuke mini-website bouwen en via het netwerk je kontakten uitbouwen, vooral als je bijv. WIX gebruikt en jouw WIX flash website EMBED in je groepje, zoals ik hier heb gedaan.

Neem maar eens een kijkje bij de 'groepen' op Whazzup. Er zitten een paar eenvoudige maar ook wat creatievere tussen.

Een groepje is voor van alles toepasbaar. Je kunt je eigen clubje beginnen, een eigen gratis chatroom beginnen, evt. met webcam, leuke plaatjes of achtergrondjes delen, maar je moet dan wel wat verstand hebben van HTML en CSS en dus wat programmeerkennis hebben, maar dan maak je wel iets bijzonder gaafs.

De site is in het engels, omdat ik wil proberen er een internationaal publiek mee te bereiken. Het is gelukkig niet zo massaal en groot als 'de grote jongens', maar daarom wel een stuk intiemer en gezelliger. En denk nu niet dat je met een kleiner ledenaantal niet jouw doel kunt bereiken, in feite heb je juist meer lezers van jouw content, dan bij de 'grote jongens' die onpersoonlijk en commercieel zijn, juist doordát de groep zo klein en intiem is val je sneller op met wat je op de site doet.

Er komt een vertaalplugin die alle engelse teksten naar het nederlands vertaalt, maar ik neem aan dat de meesten van jullie wel engels verstaan en schrijven.

Geachte lezer, je begrijpt dus dat ik het razend druk heb met dit nieuwe project, maar ik vind het ontzettend gaaf om te doen.

Ik heb dus geen tijd meer om depressief te zijn, sterker nog, het gaat een heel stuk beter met mij dan in lange tijd het geval was...

Kom je ook een kijkje nemen op de site en lid worden?

Transgender

2011-10-15T03:02:00.000+02:00

Zoek je een alternatief voor Hyves of Facebook? Misschien is 'Whazzup' iets voor jou?

2011-10-13T16:57:00.000+02:00

Tegenwoordig stappen veel mensen van Hyves over naar Facebook omdat ze de Hyves-politiek niet konden waarderen en op Facebook nu nét bepaalde functionaliteiten misten die je op hyves wel had. Wat nu te doen? Iedereen zit tegenwoordig op Facebook, want, 'daar zit de grote massa'. Maar wat als je nu iets kleiners en intiemers zoekt, waar je wél je profiel kunt stylen (met css en html), waar je privacy gerespecteerd wordt, waar je kunt bloggen, een eigen groep maken, videos kunt delen, events, forumdiscussies en meer?

Tja, dan zit er maar één ding op, en dat is naar 'Whazzup' te komen.

Whazzup is een gratis profielensite waar je dus geheel gratis je eigen profiel kunt aanmaken. Op 'Whazzup' kun je bijna hetzelfde als op Hyves. Helaas niet álles, maar daar wordt aan gewerkt. De site staat nog geheel in de kinderschoenen, dus geeft het wat tijd. Er zijn op dit moment iets van 13 leden. Tja, we moeten toch érgens beginnen he? Dus laat je daardoor niet afschrikken en wacht gewoon af tot miljoenen anderen jou als vriend(in) zullen toevoegen naarmate de site groeit

Je kunt er ook zo vaak je wil een 'WWW (Wie , Wat, Waar)' plaatsen in de activityfeed op de homepagina.

Er is géén limiet aan het aantal vrienden dat je mag hebben, zoals hier op hyves, je kunt aan je eigen profiel allerlei leuke gadgets toevoegen en leuke HTML en CSS-trucjes toepassen om jouw profiel precies díe unieke stijl te geven die jij leuk vindt.

Kijk bijvoorbeeld eens naar mijn profielpagina:

Wat ik nog vergeet te vertellen is dat 'Whazzup' ook een gezellige WEBCAMCHATROOM heeft. (naakt niet toegestaan), waar je heerlijk kunt webcamchatten met andere leden.

Hiernaast zie je de hoofdpagina van ' Whazzup'. (klik op afbeelding om uit te vergroten) Zoals je ziet is het een beetje 'hyves-achtig' maar met een totaal ander uiterlijk en een totaal andere insteek.

Ik zou het leuk vinden als deze site een succes wordt en jij en jouw vrienden lid zouden worden. Daarom vraag ik de mensen in mijn vriendenlijst dit bericht door te sturen naar hun hyvesvrienden, zodat het in een mum van tijd een gezellige en drukke boel wordt op 'Whazzup'.

Ik hoop je te mogen verwelkomen op deze gezellige, nieuwe site (Dan is al mijn werk ook niet voor niets geweest )

Zie ik je op http://whazzup.wall.fm ?

Durf te denken - Michel de Montaigne

2011-10-08T16:08:00.003+02:00

Durf te Denken - Michel de Montaigne from Durf te Denken on Vimeo.

Helemaal vergeten dat ik vandaag op tv was op Nederland 2 om 14:55, maar , niet getreurd, de aflevering van 'Durf te denken - Michel de Montaigne' is ook hier te bekijken op mijn blog (Zie boven)

MICHEL DE MONTAIGNE (1533-1592)
Michel de Montaigne is de eerste denker die zichzelf als onderwerp nam. Zijn 'Essays' gaan over van alles en nog wat – over spijt, eerlijkheid, strijdrossen, slapen, eten, vriendschappen en zijn goede en slechte eigenschappen.

Deze vorm van introspectie breekt met een oude opvatting dat filosofie gaat over de onveranderlijke en eeuwige waarheid, over abstracties.

Wat weet ik?
Montaigne is sceptisch; de mens is te goedgelovig, te ijdel en vooral te veranderlijk voor een eeuwige waarheid.
Dat wil niet zeggen dat er niets te doen valt.

Door zelfonderzoek krijg je inzicht hoe te handelen volgens je eigen aard. Dat is eerder praktische wijsheid dan een grote filosofische waarheid. Bescheidenheid is de grootste deugd, vindt Montaigne. Que sais-je? (‘wat weet ik?’) is zijn lijfspreuk.

Vriendschap
Montaigne wordt geboren op het kasteel van Montaigne, grenzend aan de Bordeauxstreek. Hij treedt als twintiger toe tot het parlement van Bordeaux, waar hij de drie jaar oudere Étienne de La Boétie leert kennen. Tussen hen ontstaat een intense vriendschap.

Montaigne is ontroostbaar als La Boétie al op 32-jarige leeftijd sterft. ‘Beroofd van de dierbaarste, schranderste, beminnelijkste en volmaakste vriend’, laat hij boven de boekenkast van zijn studeerkamer zetten.

Kasteel
Montaigne trekt zich een paar jaar later terug in een toren van zijn kasteel. Hij werkt aan zijn 'Essays'. Op de torenbalken staan spreuken van grote Griekse en Latijnse schrijvers. De invloed van klassieke denkers als Seneca en Livius is in heel zijn werk terug te vinden. Hij streeft naar het stoïcijnse ideaal van de standvastige man, onaangedaan door emoties. Maar later zien we in de 'Essays' een verschuiving naar een meer epicurische, genietende levensstijl.

Zijn niersteenaanvallen maken dat niet eenvoudig. Hij bezoekt kuuroorden in Frankrijk, Zwitserland, en Italië. Hij bezoekt Parijs om koning Hendrik III zijn essays aan te bieden. Meerdere koningen zochten zijn raad, ook al schreef hij ‘ook koningen en filosofen poepen, evenals dames’.

Montaigne sterft op 59-jarige leeftijd. ‘Het nut van het leven ligt niet in de lengte ervan, maar wat u er mee doet’, schreef hij.

Montaigne de eerste blogger?
Filosoof Joep Dohmen gaat in 'Durf te Denken' in gesprek met een groep jonge geïnteresseerden over de rol en invloed van Montaignes gedachtegoed in onze tijd.

Filosoof/schrijver Tanny Dobbelaar ziet overeenkomsten tussen de moderne blogger en Michel de Montaigne. Evenals fervent blogger Zohra: “Je zou Montaigne een moderne blogger kunnen noemen."

In zijn 'Essays' schreef Montaigne al: "Ik wil dat men mij ziet in mijn eenvoud, gewoon zoals ik ben. Ongedwongen en zonder opsmuk want ik portretteer mijzelf. Hier zullen zowel mijn gebreken als mijn natuurlijke gedaante onverbloemd worden weergegeven. Voor zover het fatsoen mij toestaat."

Meer weten over Montaigne?

- Lees meer over Montaigne in de Humanistische Canon.
- Bekijk het dossier op de website van Filosofie Magazine.